قلبی به لطافت شقایق های دشت " علامرودشت " را در سینه داشت و روحی به بلندای قله های رفیع زاگرس که در جنوب زادگاهش سر به آسمان ساییده اند. در سال ۱۳۰۸ در روستای " شیرینو " دیده به جهان گشود. در نوجوانی ، در خلوت کوه و دشت و در آرامش و سکوت بیابان راز هستی را اندیشه کرد. در سال ۱۳۲۷ به خدمت سربازی رفت و پس از اتمام خدمت ، در سن ۲۲ سالگی ، راهی آبادان گردید. از آبادان به کشور کویت رفت و بعد از سه سال دوری از وطن به زادگاهش بازگشت. روزهای آغازین انقلاب با درایت و آگاهی راه خود را برگزید و به صفوف مبارزان پیوست. در ایام جنگ ، با شنیدن ندای « هل من ناصر ینصرونی » رزمندگان ، همچون حبیب بن مظاهر به یاری مجاهدان شتافت. قبل از رفتن به جبهه برای همسرش گفته بود : در عالم رویا دیدم کاخی بسیار مجلل و باشکوه در بهشت برایم ساخته اند.