رضا ساکی وصیت‌نامه خود را در ۲۰ آذر ۱۳۶۵، چند هفته پیش از شهادتش، نوشته بود. در آن ابتدا بر ایمان به خدا و شهادتین تأکید می‌کند و از شوق دیدار خداوند سخن می‌گوید. او راهی را که انتخاب کرده بود، آگاهانه و متأثر از مکتب امام حسین(ع) می‌دانست. از مردم می‌خواست قدر امام خمینی(ره) و انقلاب را بدانند و فریب دنیا و مقام را نخورند. همچنین از دانشجویان خواسته بود خدا را فراموش نکنند و به فکر فقرا و ضعفا باشند. از پدر و مادرش طلب حلالیت کرد و از آنان خواست برای شهادتش بی‌تابی نکنند. به خواهرانش نیز درباره اهمیت حجاب، مطالعه و یاد خدا سفارش کرده بود. در پایان، از بستگان و دوستان طلب بخشش کرد و برخی امور مالی و عبادات قضاشده خود را نیز مشخص کرد.