پایگاه جامع شهدا

وصيتنامه دانش آموز شهيد محمد جعفري اُعِوذ بِااهلل ِم َن َّالشِيطانالَّرِجيمِبِسم ِاهلل َّالرِحمن َّالرحيم ِ اّيُاه َنَست ُعين ُاِنَّه َخ ُيرِناصٍر َو ُمٍعين. از آنجايي كه مسأله جنگ وروش آن در صدر اسالم از اهم واجبات است،اينجانب بهعنوان يك بسيجي حقير بر خود واجب وتكليف دانستم كه چند كلمه نامه را بعنوان وصيت و آخرين نامه براي شما برادران وخواهران عزيز بنويسم. برادران!وصيت اينجانب نسبت به شما اين است كه همچون عزيزان كربالي حسين بن علي(ع)مردانه عليه باطل بجنگيد.پيران همچون حبيب بن مظاهر وسيد الشهداءساالر شهيدان وجوانان عباس وار ونوجوان علي اكبر وار وكودكان علي اصغروار بهسوي جبهه ها بشتابند وراه شهيدانرا ادامه دهند. چون اين مردان وظيفه عظيم وبسيارّ مهمي بر عهده دارند و ُدر اين برهه از زمان هيچ مسأله اي واجب تر از مسأله جنگ نيست.و بر شما برادران ونوجوانان واجب است كه اسلحه مرا در بر گيريد وسنگر مرا خالي نگذاريد.بر شما جوانان واجب است كه با اين صدامنوكر حلقه به گوش آمريكايي به مبارزه بر خيزيد واين صدام (را) در منطقه خفه كنيد.بنابه گفته و فرموده قائد اعظم امام روح اهلل كه مي فرمايد:«اين صدام تا وقتي خفه نشود،منطقه آرام نخواهد گرفت.» خواهران!بر شماست كه در پشت جبهه فعاليتهايتان را گسترش دهيد. مهمترين وظيفه شما در حال حاضر،حفظ حجاب اسالمي است كه انبياء بر آن تأكيد فراوان مي كنند ويكي از ائمه مي گويد: اي زن به تواز فاطمه اين گونه خطاب استارزنده ترين زينت زن حفظ حجاب است خواهرانم!وظيفه شما بسيار سنگين است.بر شما واجب است كه با حفظ حجابتان مشتي محكم به دهان شرق وغرب بزنيد. تنها خواهش منازامت شهيد پرور وهميشه در صحنه ايران وبه خصوص امت حزب اهلل اشكنان،اين است كه همانند مردم كوفه كه امام حسين(ع)را تنها گذاشتند،امامتان را هرگز تنهانگذاريد و تنهايش نگذاريد. برادران!هميشه دنباله رو امام باشيد وهرگاه دلتان تنگ شد،بهجبهه بياييد چون جبهه مدرسه عشق است ومدرسه خودسازي است.تامي توانيد براي امام،دست پرورده علي (ع) چه در نمازتان،چه در مراسماتوچه در شعارهايتان دعا كنيد.و از خداوند بخواهيد امام عزيز را حتي كنار امام زمان براي مسلمين نگه دارد. برادرم ومادرم!هرگز براي من گريه ننماييد چون گريه شما دشمن را خوشحال مي نمايد.مادرم سياه نپوشيد.چون منافقان كوردل از سياه پوشيدن شما،سوء استفاده خواهد كرد.اين منافقان از خدا بي خبر با شهيد كردن پاسدارهاي قهرمان و ارتشيان دالور وبسيجيان جان بر كف،خوشحال مي شوند. اي مادرم!مبادا به خودت ناراحتي راه دهيد.اگر لياقت آن را داشتمكه شهيد شوم،خون من سرخ تر از خون پاسدارِ تازه داماد نيست كه منافق شب عروسياو را به عزا مبدل مي سازد.مادر!مگر خون من سرخ تر از خون آن ارتشي است. مادرم وبرادرم!روز و شب انتظار آن را مي كشيدم كه كي جوانها از راه مي رسد (مي رسند) كه بهعنوان خوشحالي كه شده پرچم سبز وعكس مبارك حضرت امام را بر بام خانه هاي خود بزنيد.ولي سر انجام دو روز يا يك روز قبل از اينكهبرگ پايان خدمت را بگيريم،شهادت را بهمرگ ذلت بار ترجيح مي دهيم وشربت شيرين شهادت را مي نوشيم. وآخرين وصيت من به مادرم اين است كه در هنگام دفن من چشمهايم را باز بگذاريد تا كوردالن بدانند كه من كور كورانه از دنيا نرفته ام ودستهايم را بيرون بگذاريد تا دنيا طلبان ببينند كه من با خودم از اين دنياي بي حاصل چيزي نبردم. ُمشتهايم را گره كنيد تا در لحظات آخر،مشتي محكم به دهان شرق وغرب بكوبم.مادرم كاري مكن كه بگويند خانواده شهيد است كه اين كارها را مي كنند كه در شأن آنها نيست.تو كه جزء ناچيزي از خانواده هاي شهدا هستي،نكند سوء استفاده كني. برادرم از تو مي خواهم كه مرا ببخشي.از تمام دوستان وآشنايان كه مرا مي شناسند،عاجزانه مي خواهم كه مرا حالل كنند. برادرم!قدر اين انقالب وامام (را) بدانيد كه بعداپشيماني سودي ندارد. امام عزيزمان را دعا كنيد واين مردعلم وعمل را تنها نگذاريد. شمع سوزان توام اينگونه خاموشم مكناز كنارت مي روم اما فراموشم مكن محمد جعفري14/4