پایگاه جامع شهدا

وصيتنامه دانش آموز شهيد محمد اكبري فر «َاَشهَد ُ اَن ال اِله َ اِال اهلل ُ وَحدُه َال شِرَيك َلُهَو َاَشه ُد َان ُمَحمًدا َعُبدُه َو َرُسُول ُه»1 خدايا!هنگامياين نوشته را به عنوان وصيت مي نويسم،كه بار سنگين گناه بر قلبم سنگيني مي كند.مي دانم كه منّ شايسته شهادت يعني راه سرخ مردان پاك و مجاهدان جانباز نيستم. اما به لطف و عظمت بيكرانت و بخشايش بي اندازه ات،اميد دارم.خدايا!من نميدانم كه اليق اين هستم[يا نه]ُ. فضاي رختخواب برايم ننگ و مردن در آن بسي ننگ آورتر خواهد بود. ان شااهلل به ياري خداوند تبارك و تعالي فتنه و فساد در عالم شكستهخواهد شد. اگر خواهيد دين و آيين محمدي (ص) هميشه پا بر جا باشد،بگذاريدگلوله ها و توپها و موشكها بر سر ما فرود آيند.« ِاَن كَان ُدين ُم َحمد َلَم ي َستِقِم ا ّلا ِبَق ِتليَفُيا سُيُوفُخذِينِي»2 پس اي شمشيرها ما را در يابيد و بر سر ما فرود آييد كه ما از شهادت در راه خدا ودين محمد هيچ ترسو بيمي نداريم. من اين راه را با چشم باز و آگاهانه انتخاب كرده ام َ تا دين خود را به اسالم و اين انقالب اسالمي ادا كنم.هرگز از راهي كه انتخاب كرده ام، باز نخواهم گشت. من ترجيح مي دهم براي ادامه راه شهداء و اولياي خدا، به سوي حرم حسيني بروم و آن را در آغوش بگيرم يا در خون خود غلطان شوم. اگر امام امروز بفرمايندتااز بيابانهاي سوزان جنوب با پاهاي برهنه تا قدس عزيز بدوم تا اينكه پرچم ال اله اال اهلل وً محمدارسول اهلل را بر بالين گنبد قدس و بلنداي مناره بر فراز در آورم، [چنين خواهم كرد]. اگر در اين راه شهيد شدم فوزي عظيماست. و اما اي پدرو مادرم!من رفتم و به ابديت پيوستم.من عاشق شهادت بودم.غمگين مباشيد. شرمنده ام از اينكه نتوانسته ام مقداري از زحمات شما را جبران كنم،بايد مرا ببخشيد.من بسوي اهلل گام برداشته ام و پيروز شدم حال كه شهيد شدم،خوشحال باشيدكه مرگم،شهادت در راه خدا شد و خونم در راه خدا ريخته شد. خواهران عزيزم!اميدوارم كه اگر با مرگ من روبرو شديد،بتوانيداز امتحان الهي سر بلند بيرون بيائيد. نمازهايتان را اول وقت بخوانيد و سر نماز دعا كنيد. و تو اي مادر!مرا حالل كن تا عمر پانزده ساله نتوانستم جوابگوي زحمات شبانه روزت شوم. از همه اقوام و دوستان كه مرا مي شناسند[خواهش دارم]مرا حالل كنيد و مرا ببخشيد. و اگر تكه پاره اي از بدنم بدست شما رسيد،در كنار ديگر شهداء اشكنان دفن كنيد. محمد اكبري فرد