وصیّت نامه پاسدار شهید برادرابوالحسن رضایی با نام خدا وصیّت نامه ام را شروع می کنم. باری قدم درراهی می گذاریم که فقط هدف خدا و یاری دین خدا می باشد و از خدای منّان می خواهم که تمام گناهان گذشته ام را ببخشد . وبدانید برادران ودوستان راهی که برگزیده ام تنهاعلاقه وعشق واقعی که به خدا پیدا کرده ام مرا به این راه سوق داد , و دیگر تو ای مادر خوبم میدانم که تو هم مرا عزیزتر از علی اکبرن می دانی . آنگاه که مرا به یاد می آوری ازغریبی و مظلومی حسین(ع) یاد کن تا شاید ناراحت نباشی ومبادا که ازفراق من گریه کنی زیرا ممکن است دشمنان اسلام شاد شوند. واما توهمسرم , میدانم که استوار هستی مانند کوه . وهرگز ناراحت نخواهی شد زیرا شوهر تو آگاهانه راهش را انتخاب کرد و تو خود همیشه برایم می گفتی و من از تو می خواهم که فرزندانم را آنچنان تربیت اسلامی کنی که انشاءالله در موقع حضور آقا امام زمان(عج) سربازانی باشند که دررکاب او و در خدمت او باشند و تو ای پدرم (دایی ام ) با تو هستم میدانی که من تو را چون پدر واقعی خود حساب می کرده ام وحال ازتومی خواهم که مادرم وهمسرم وکودکانم را پدری کنی ومبادا گریه کنند . وتوای برادرخوبم , میدانم که درقلبت همان است که درقلب من است , برادر با کودکان آنچنان رفتار کن که هرگزاحساس کمبود نکنند ...درپایان ازهمه دوستان وفامیل و نزدیکان می خواهم که مرا حلال کنند... ومرا در کنار قبر شهید حسین زاده دفن کنند . والسّلام _30/1/61_ابوالحسن رضایی