شهید عباس حیاتی در سال ۱۳۲۶، در یکی از روستاهای شهرستان لامرد و در خانواده‌ای مؤمن و مذهبی دیده به جهان گشود. از همان دوران کودکی برای فراگیری تعالیم دینی و اخلاقی به مکتب‌خانه رفت و توانست قرآن کریم را در کمتر از ۵۰ روز فرا بگیرد.

او در دوران جوانی از نظر اخلاق و رفتار به جایگاهی رسید که به خوش‌اخلاقی و نیک‌رفتاری در میان مردم شناخته می‌شد. پس از مدتی کار و تلاش در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، مطابق سنت پیامبر اکرم(ص) ازدواج کرد.

شهید عباس در سفر حج ابراهیمی، با حضور در خانه خدا و طواف کعبه، دل و جان خود را با عشق به پروردگار صفا بخشید. در سفری دیگر نیز به کربلای معلی رفت و با زیارت بارگاه نورانی امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل العباس(ع)، توفیق زیارت حضرت امام خمینی(ره) را نیز به دست آورد و به شخصیت ایشان علاقه و ارادت عمیقی پیدا کرد.

او درک عمیقی از مسائل اجتماعی داشت و از فقر و مشکلات مردم رنج می‌برد. به همین دلیل، تا آنجا که توان داشت با انجام کارهای خیر و کمک به دیگران، به مردم و جامعه خدمت می‌کرد.

با آغاز نهضت انقلاب اسلامی، به کشور بازگشت و با شور و شوق فراوان در تظاهرات و فعالیت‌های انقلابی شرکت کرد. پس از آغاز جنگ تحمیلی نیز چندین بار راهی جبهه‌های نبرد شد و در مجموع حدود ۹ ماه در مناطق عملیاتی آبادان، دشت عباس، سومار و فاو در برابر دشمن به مبارزه پرداخت.

در آخرین سفر خود به جبهه، با آرامشی خاص خطاب به اطرافیان گفت: «این بار خیالم راحت است و هیچ فکری مرا به خود مشغول نکرده است.»

سرانجام در روز ۲۳ بهمن ۱۳۶۴، در منطقه اروندکنار، در حالی که زمزمه «یا زهرا(س)» بر لب داشت، هدف تیر مستقیم دشمن قرار گرفت و با چهره‌ای خونین به دیدار معبود شتافت.

شهید عباس، عمر خود را با ایمان، اخلاق نیک، خدمت به مردم و دفاع از میهن سپری کرد و سرانجام جان خویش را در راه دفاع از اسلام و ایران تقدیم کرد.

روحش شاد و یادش گرامی باد.